خداییش میگم ... زندگی مطلوب من اینه: جوری لباس بپوشم که مثل هیچ کس نیست....

کافه ی کوچیکی داشته باشم که جای امنی باشه برای عشاقی که یا از دست دیدن آشناها یا از دست بارون یا برای پچ پچ های عاشقانه اون رو انتخاب کردن و پناه آوردن بهش و کیکی و قهوه ای و گاهی چای و زیر سیاری سفارش بدن و من با تواضع ِ تماااام به یه چیز ِ خاص مهمونشون کنم....

برای خودم پشت بار کتاب هایی که دوست دارم رو بخونم و هر از گاهی به مجتبی چشمک بزنم و لبریز شم از حس خوبی که ساعت های عمرم رو پشت معادلات ِ مسخره و موازنه های جرم و انرژی و کوفت و زهرمار هدر نمیدم....

تلویزیون کوچیکی پشت بار داشته باشم و هر از گاهی گریزی بزنم به شبکه های تلویزیون خودمون و سریال های آبکی رو ببینم و گاهی یکی بیاد پشت بار و بپرسه راستی فلانی چطور شد من دیشب ندیدم!!!!

روزنامه و مجله ی مورد علاقه ام رو مشترک شم و هر روز برام بیارن کافه و من یه چای مهمونشون کنم و مجتبی بشینه راجع به وقایع مزخرف روز و قیمت طلا و سکه و دلار با مردهایی که حالا دیگه کافه ی ما پاتوقشون شده حرف بزنه و من براش چیپس و پنیر مخصوص یا پاستای ویژه درست کنم و دوتایی بشینیم پشت میز و حرف بزنیم....

افسوس که همه ی اینا یه رویا بیش نیست....

خدایا من ۲۴ سال از عمرم گذشته و هنوز دارم تو فرمول هایی دست و پا میزنم که هییییییچ علاقه ای بهشون ندارم.... نه.چرا دارم.ولی کافی نیست بیشتر از این علاقه دارم یه زن باشم مثل همه ی زن ها. نمیخوام باهوش باشم.... نمیخوام مثل ماشین یا کامپیوتر زندگی کنم.... من زندگی ای که شرحش دادم رو میخوام...

دلم میخواد کافه ام همیشه بوی عود بده و هر کس میاد ازم بپرسه عود چی روشن کردی؟؟؟؟دلم میخواد وقتی دخترک ها و پسرک های عاشق میان به کافه ام  با دلخوری و بعدش خوشحال و شاد میرن بهشون بگم هر چی خوردین امروز نصفش شیرینی اشتی کنونتون....

اما ن    م     ی     ش     ه

خدایا من این زندگی رو دوست ندارم این راضیم نمیکنه و مگه چقدر دیگه زنده ام که اون روزا رو ببینم.نمیخوام اون روزا رو توی پیریم ببینم... میخوام وقتی ببینم که مثل الان شادابم و جوون.

خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا تو میتونی معجزه کنی برام...... حتی حاضرم بیخیال درس و دانشگاه  بشم اما تضمین شده این کافه رو بهم بدی.......